هرکسی تمامی آنچه که میخواهد بدون چهارچوب بیان کند باعث هرج و مرج میشود.ضمنا یکی از ارکان مهم پیشرفت هم عدم فساد پذیری حکومتی است که آن کشور را اداره میکند.تمامی نکاتی که ذکر شد برمیگردد به اینکه قانون اساسی آن کشور چگونه تنظیم شود و چقدر اصول مطرح شده در آن از شفافیت و صراحت برخوردار باشند.قدرت در قانون اساسی باید طوری تقسیم شده باشد که هیچیک از ارگانهایی که در اداره کشور نقش دارند نتوانند برکشور سلطه یافته و کشور را به سوی دیکتاتوری هدایت کنند.به همین دلیل این اجبار وجود دارد که نمایندگان و اعضاء سیستم قانونگذاری کشور منصوب هیچ فرد یا ارگانی نباشند.لازم است که شرایط کاندید شدن افراد برای حضور در قوه مقننه کشور و بدست گرفتین امور تقنینی به گونه ای در قانون اساسی تعیین گردد که نهاد برگزار کننده انتخابات تنها برای تائید صلاحیت ایشان از صحت مدارک تحصیلی و همچنین عدم سوء پیشینه نیاز به استعللام داشته باشد.

نحوه برگزاری انتخابات در کشور و شمارش و ارزش آرا یکی از موارد مورد اعتراض من است که به نظر من در قانون اساسی ایران باید اصلاح شود.مهمترین قسمت این مسئله که به نظر من ارزش رای هر فرد است.در حال حاضر ارزش رای هرفردی که در جامعه ما از شرایط رای دادن برخوردار باشد یک است.یعنی فارغ از تمامی تفاوتهائی که بین افراد مختلف در جامعه ما وجود دارد ارزش رای افراد با هم یکی است.این مورد به نظر بنده اصلا عادلانه نیست چرا که افراد به واسطه نوع حضور خود در جامعه از وسعت دید متفاوتی برخوردارند.بطور مثال افرادی که در شهر تهران زندگی میکنند از سطح آگاهی بیشتری نسبت به

حکومت ها اصولا به دودسته تقسیم میشوند : الف حکومت های مردمی و ب حکومتهای استبدادی.اصولا انواع دیگر حکومت ها بیشتر بازی با کلمات هستند.مشروطه سلطنتی ، جمهوری دموکراتیک ، جمهوری اسلامی ، حکومت اسلامی ، سلطنتی، جمهوری خلق و  دیگر انواع این اسامی وقتی با عدم اجرای قوانین مواجه میشوند و یا دارای قوانین اساسی شفاف و مردمی نیستند ویا این قابلیت در قانون اساسی آنها هست که عده ای بتوانند با دیدگاه های شخصی با گروهی جامعه را فیلتر کنند و به خودی و ناخودی تقسیم نمایند از حال مردمی خارج و به حال استبدادی یا دیکتاتوری در می آیند